เนื่องจากจะพล่ามอีเว้นท์นี้เป็นพิเศษ(แม้มันจะไม่ได้พิเศษขนาดนั้น...)ก็เลยมาพล่ามให้อ่านกัน

เมื่อวาน วันวิสาขบูชา ผม(ถูกแม่ลาก)ไปทำบุญแต่เช้าที่วัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานีครับ แล้วก็มีเพื่อนบ้านไปด้วยอีก 2 คน

รถออกตอนเกือบๆ 6 โมง ผมที่อยู่ในสภาพสะลึมสะลือ พอนั่งรถก็หลับยาวตลอดทาง แวะไหนลงไปกินข้างรึซื้อของอะไรก็ไม่อยู่ในสมองและ

ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่จะข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งเพื่อเข้าวัดน่ะแหล่ะ ตอนนั้นคงราวๆเที่ยงได้

ก็ไปสะเดาะเคราะห์ครับ ทำพิธีขอขมาครู แล้วแม่ก็พาเพื่อนบ้านอีก 2 คนทัวร์รอบวัดครับ(ส่วนผมกับแม่เคยมาก่อนแล้ว)

กว่าจะวนครบก็ล่อเอาเมื่อยเลยครับ

เย็นๆก็ไปให้อาหารปลา แล้วก็เวียนเทียนเป็นอย่างสุดท้าย แล้วก็กลับบ้าน

ถ้าถามว่าผมรู้สึกดีไหม?....ก็ดีครับ ได้ทำบุญ ถึงผมจะเป็นคนถูกลากมาก็เถอะ - -''

กลับมาบ้าน ก็เกือบๆ 5 ทุ่ม ได้เวลานอนพอดี ตื่นมาไปเรียนต่อ

........

แต่คืนนั้นผมนอนไม่ค่อยหลับครับ รู้สึกเหมือนผมจะหลับจริงๆก็ตี 3 อ่ะแหล่ะ

...แล้วมันก็ถึงวันที่ตรงกับหัวข้อเอ็นทรี่...

ผมตื่นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ปลุก ซึ่งผมตั้งปลุกไว้ที่ 5.40 น. - 6.00 น. - 6.30 น.

แต่ผมตื่นตอน 6.10 น. ครับ

หลังจากอาบน้ำแปรงฟันแต่งตัวเสร็จ มีเวลาเหลือ ผมก็เปิดคอมครับ เพราะผมเป็นห่วง EVA-01 ในเว็ปเกม Spirit Of Steel ว่าจะโดนยำไปกี่ยก - -''

เปิดคอมมา เข้าเว็ปเช็คดู โอ้แม่จ้าว

โดนคนอื่นยกมาถล่มบ้านกระจาย เห็น Defense Histories แล้วใจหาย กันบ้านได้ 2 นอกนั้นเหมือนจะโดนกินเรียบ

แต่พอมาดู Ratio ของ Win/Lose ...

....หะ....

39/20

โอ้ววว นี่ตูกันบ้านดีขนาดนี้เชียวเรอะ!? (ทั้งที่ History มันไม่ชวนจดจำเลยนี่นะ?)

ผมก็ถือเป็นโอกาสดี แต่ยังไงก็ตาม เราก็ต้องพา EVA-01 เอามีดปาร์ต้าไปแทงหวย เอ้ย แทงหุ่นกันบ้านของคนอื่นเค้า เพื่อนำ Win กลับมา

ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดนะว่าจะดวงดีมาจากไหน

แต่ว่า

ไปแทงเค้า 6 ที่ ชนะหมดเลย

โอ้วววว ดวงกูขึ้นว้อยยยย!!!!

45/20 ละกู สบายแฮ

เปิดมาเรื่องดีวุ้ย

เรื่องนี้สอนให้ผมรู้ว่า มีชินจิ มันเทพอย่างนี้นี่เอง...(มันไปเพิ่มเกราะเข้า เลยทำให้คนอื่นตีเข้าลำบากขึ้น...สบายสายยื้อ)

พอมาดูนาฬิกาคอม...อ่าว พึ่ง 6.13 น. (นาฬิกาในโทรศัพท์มันเร็วกว่าเวลาจริง 20+ นาที)

นั่งเปิดเว็ปดูโปรโตซัว...(คาบแรก ชีวะ ตูลืมอ่าน พึ่งเน็ท)

ดูได้นิดนึงก็ออกจากบ้านตอน 7.00 น. ถึงโรงเรียนโดยสวัสดิภาพตอน 7.30 น. ทันเข้าแถว

แต่แล้วก็มีวจนพิธีเปิดภาคเรียนที่ 1 ที่หอประชุม ก็เลยไม่ต้องเรียนคาบแรก บั๋ยบายชีวะ~

แต่มาคาบ 2 เจออังกฤษเพิ่มเติมไป ...อ๊ะ ลืมดิก เลยฝากเพื่อนยืมดิกมาให้...รอดไป

แต่ข้อสอบของอธิการก็ต้องทำเอากุมขมับ เพราะศัพท์แ*งไม่เคยพบไม่เจอมาก่อนซักตัว(ยกเว้น Mirage กะ Illusion) งานนี้มีดิกศพยังไม่สวยเลยครับพี่น้อง...

เอาเถอะ สอบของต้นภาคเรียนไม่ถึงกับต้องซีเรียส

แล้วชีวิตในโรงเรียนของข้าพเจ้าก็ดำเนินไปตามปกติ

เมื่อถึงพักกลางวัน กระผมก็ไปซื้อข้าวมารับประeat ตามปกติ

แต่ที่ไม่ปกติคือ

ทำไมวันนี้ข้าวแพงหูฉี่จังครับ

36 บาท!!!!

พระเจ้าจร๊อดดดดด!! เกิดมากรูยังไม่เคยกินข้าวโรงเรียนจานเดียวราคา 30+ เลยนะเฟร้ยยยยย!!!!

กินไปน้ำตาเล็ดไป แ*ง...ยำอะไรวะ น้ำมะนาว + น้ำปลาแม่งกัดปากกรูจิ๊บหัย...คราวนี้ไม่ซื้อมาแล้วแสรดดด

ตอนบ่ายก็ชิวๆไปเรื่อยครับ พึ่งเปิดเรียนวันที่ 2 เอาอะไรมาก...

แต่วิชาปิดท้าย ฟิสิกส์ อาจารย์แกพาออกไปเรื่องลูกหนังซะฉิบ...(ไอ้ตูก็ไม่ได้แฟนสิงห์ลูกหนัง บงบอลบ่ได้เบ่ง)

เลิกเรียน ก็ แวะร้านประจำข้างโรงเรียนหน่อย

ก็เข้าไปซุยในร้านกะเพื่อนนิดๆหน่อยๆ เออ ออกมาก็ซื้อคาโนค่อน(นิยาย)กะคาริน(ออกมาให้กรูกระเป๋าฉีกจินะ) ล่อไป 180 บาท กระเป๋าจ๋า ตังลาก่อน

แล้วก็รอแม่มารับกลับบ้าน...

ถึงบ้าน ก็ ตามสูตร อาบน้ำ เปลี่ยนชุด เปิดคอม เช็คสภาพ EVA-01 ว่ายังโอเคมั้ย ปรากฎว่าโดนสอยเพิ่มไป 3 ....(แล้วก็ไปสอย F91 แล้วโดนยิงกลับม่องมาอีก 1 ...ชิ)

คราวนี้ เนื่องจากเมื่อวาน เราไม่อยู่ เราจึงหลังเขา พึ่งรู้ว่าเมื่อวานเกิดเรื่องขึ้น

เรื่องที่ว่า ก็ตามบล็อคพี่ใหญ่ของเกาเหลาคลับ http://kongxxx123.exteen.com/

ก็เรื่องของเกรียนนายหนึ่งน่ะนะ เท่าที่ผมอ่าน...

อืมมม ช่างเกรียนจริงๆ... ไม่มีอะไรจะอธิบายได้มากกว่านี้แล้ว คนมันมุขตัน

....ก็เห็นว่าเรื่องมันจบแล้ว ก็ช่างมัน ไปใส่ไฟอีกก็ใช่เรื่อง จบได้ก็ดีแล้ว

แต่หลังจากกลับบ้าน ก็รู้สึกว่าหงุดหงิดมาตลอดเหมือนกัน

แอบคิดอยู่อ่านะว่า บอร์ด RCT เริ่มลงคลองอีกแล้ว อืม ทำไมกันนะ รึว่าตูคิดไปเอง...

ก็นั่งหน้ามุ่ยมาได้ซักระยะ....

จนเกิดเรื่องขึ้น...

"แก๊บ เก็นจิตายแล้ว"

!!!

อ่าวเฮ้ย!! กระต่ายบ้านตู!!!

ผมรีบวิ่งไปที่หลังบ้านครับ ไปยังที่ๆมันอยู่

ถึงแม้ว่า ผมตัดขาดกับมันก็จริง(เพราะมันระแวงผมเหลือเกิน ทำเอาผมเข้าหลังบ้านลำบากเลย)

ผมก็เห็นแม่ผมลูบร่างของเก็นจิ กระต่ายที่อยู่มาร่วม 3 ปี นอนตะแคงตัวแข็งทื่อไปเรียบร้อย...

ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะตายวันนี้ แต่ไม่มีใครรู้สาเหตุการตายของมัน

เพราะรู้อีกที่ มันก็กลายเป็นแค่ร่างไร้วิญญาณไปแล้ว

ที่จริงมันอยู่ใต้เก้าอี้เล็กครับ ไม่สังเกตก็ไม่รู้ แต่แม่ผมจับสิ่งผิดสังเกตได้จากการที่เรียกแล้วมันไม่โผล่มา

จริงอยู่ครับว่า กระต่ายมันคือสิ่งมีชีวิต มันมีวันเกิด ย่อมมีวันตาย

และจริงอยู่ว่า บ้านผมเลี้ยงสัตว์มานี่ ไม่ใช่เป็นตัวแรก

ผมไม่ได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่เลี้ยงอยู่ในบ้าน กลายเป็นศพให้เห็น เป็นครั้งแรก

แต่ผมก็ยังรู้สึกเสียใจ น้ำตาปริ่มออกมา แต่ด้วยความละอายและทิฐิ ผมกลับกลั้นน้ำตาไว้แล้วเก็บมันกลับไป ทิ้งไว้แต่ความโศกเศร้าและไว้อาลัยมัน

แต่กระต่ายที่เลี้ยงไว้ตัวก่อน ตอนมันตาย ผมร้องไห้โฮเลย แต่ก็ยอมรับความตายของมัน

แต่ผมสงสารให้กับความทุกข์ทรมาณตอนก่อนที่มันจะตายมากกว่า

กระต่ายตัวก่อนตายเพราะถูกพิษครับ แต่ไม่รู้ว่าพิษจากอะไรกันแน่ ที่รู้ว่าพิษก็เพราะว่าก่อนตายมันอ้วกออกมา แล้วปากมันเป็นสีม่วงครับ แถมมันอ่อนแรงอย่างมาก

ส่วนตัวที่พึ่งตายนี้ แม่ผมคิดว่าตายเมื่อเช้าวันนี้ แตสาเหตุการตายของมัน ยังไม่รู้

ผมขอพูดปิดท้ายซักนิดครับ

ความตาย ไม่มีกำหนดการ ไม่มีสัญญาณเตือน

ผมไม่ได้แช่งนะครับ

แต่ทุกคนย่อมมีวันที่ตัวเองจะต้องตาย ไม่ช้าก็เร็ว

อีก 50 ปี อีก 10 ปี อีก 1 ปี อีก 1 เดือน อีก 1 วัน อีก 1 ชั่วโมง อีก 1 วินาที หรืออีก 1 วินาที

ที่จะมีสิ่งมีชีวิตตายเพิ่มขึ้น จากจุดใดจุดหนึ่งบนโลกใบนี้

คุณอย่าคิดว่าคุณเป็นคนหนุ่มคนสาว คนแข็งแรง คนมีฐานะ คนใหญ่คนโตมาจากไหน แล้วคุณจะมีเวลาอีกยาวนานกว่าจะถึงจุดจบของชีวิต

คุณไม่ได้เป็นคนที่เลือกวันตายของคุณเองได้

คุณเป็นแค่เบื้องล่างของความตาย คุณไม่อาจหลีกหนี

คุณมีพละกำลังที่แข็งแรง แต่คุณไม่สามารถเข้าต่อสู้เพื่อเอาชนะความตายได้

คุณมีทรัพย์สินมากมายก่องกองมากแค่ไหน แต่คุณก็ไม่สามารถซื้อหรือแลกการมีชีวิตต่อกับความตายได้

คุณมีความรู้มากมายแค่ไหนก็ตาม ถึงคุณจะสามารถสร้างยารักษาโรคได้ แต่คุณสร้างยารักษา"อายุขัย"ของมนุษย์ไม่ได้

มนุษย์เราค้นหาทุกวิถีทาง เพื่อให้ยังคงมีชีวิตรอด พยายามเอาชนะความยากลำบากที่ประสบในปัจจุบัน รวมทั้งโรคที่นำมาซึ่งความตายทั้งหลาย แต่สุดท้าย มนุษย์ก็ไม่เป็นอมตะ ตายเพราะอายุขัยมั่ง ถูกยิงตายมั่ง รถชนมั่ง บาดเจ็บส่งโรงพยาบาลไม่ทันมั่ง และอีกสารพัดสาเหตุ

ดังนั้น ในยามที่คุณยังมีชีวิตอยู่ และแน่นอน คนที่คุณรักยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งอันดับแรกก็ต้องนึกถึงคุณพ่อคุณแม่อยู่แล้ว

ขอให้ดูแล และรัก ทำให้ท่านภูมิใจในตัวพวกคุณ เพราะถ้าหากคุณพ่อคุณแม่ของพวกคุณถึงเวลาที่ความตายมาเยือน คุณก็ไม่สามารถดูแลพวกท่านได้อีกแล้ว

edit @ 24 May 2008 23:06:27 by Kenjinora

Comment

Comment:

Tweet

อึ้งตอนท้าย ...

ตรง "เก็นจิตาย"

เสียใจด้วยนะแก็ป

#6 By DyCherii on 2008-05-25 13:06

พูดได้ดี ที่ว่าไม่รุ้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เรื่องร้ายๆมันจะเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเสมอ อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกในใจของเราให้ที่รัก ก็รีบทำเสียอย่ามั่วแต่เดี๋ยวเพราะ อนาคตมันไม่แน่นอน

Hot! เอาไปเลย โดนใจข้อยมาก...

#5 By sheik on 2008-05-22 19:18

ไม่สิ ขอแก้นิด แม่ง ไม่ใช่แค่คนนี่หว่า

ทุกสรรพสิ่งมีเกิดย่อมมีดับ มึงเอ้ย...

#4 By bakedoggydog on 2008-05-21 06:12

คนเราย่อมมีเกิดแก่เจ็บตายอยู่แล้วมึง
เอาน่ะ ยังไงก็เสียใจกับกระต่ายด้วย

#3 By bakedoggydog on 2008-05-21 06:10

อืม เอาน่าแก๊บ มันไปดีแล้ว(ตูก็ชอบเลี้ยงกระต่ายเหมือนเอ็ง แต่ตูไม่ได้เลี้ยงมา5ปี ละ - -) โอ้ววว กับข้าวโรงเรียนเอ็งแพงจังฟร่ะ (โรงเรียนตู 15บาทก็อิ่มแปล้แล้วว กร๊ากๆ) คำพูดทิ้งท้ายของเอ็งดีมากแก๊บ เยี่ยมๆน้องตู
อืมม อนิจจัง ก็อย่าไปยึดถือติมาก เก็บไว้เป็นบทเรียนซะละแก๊ป

ปล. เจ้ายังเล่น SOS อยู่สินะ....แซกตูทิ้งลืมไปแล้วแฮะ....

#1 By Zaxelox on 2008-05-21 00:28